Thursday, May 1, 2008

മരണമൊഴി

മരണമൊഴി
(വടക്കന്‍ കേരളത്തിലെ വിധവയായ ഒരമ്മയ്ക്ക് കുഞ്ഞുപിറന്നു.ദുഷ്പേരു ഭയന്ന് അതിനെ പറമ്പിലൊരിടത്തു കുഴിച്ചിട്ടു.പുല്ലരിയാന്‍ പോയ മറ്റൊരമ്മ ഉറുമ്പുകള്‍ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ, കൈ പുറത്തുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് കണ്ടെത്തി പുറത്തെടുക്കുമ്പോഴും അതിനു ജീവനുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുമൂന്നുദിവസം ജീവിച്ചശേഷമാണ് ആ കുഞ്ഞു മരിച്ചത്. ‘കാരുണ്യത്തിന്റെ കവയിത്രി’യായ സുഗതകുമാരിടീച്ചര് ‍ഒരു ടീവീ ചാനലിനോടു സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ആയമ്മയെ ‘ഭ്രാന്തി’യെന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചത് കവിയ്ക്ക് അരോചകമായിത്തോന്നി. മരിയ്ക്കും മുമ്പ് ആ കുഞ്ഞിന്റെ മൊഴി-അമ്മയോടുള്ള മൊഴി- കുറിച്ചെടുത്തതാണീ കവിത.)
കുന്തിയെ വിളിച്ചുവോ ഭ്രാന്തിയെന്നാരെങ്കിലും
ശാന്തിപര്‍വത്തില്‍ക്കൂടി നോക്കി നീയിതിഹാസം;
സന്തതി പിറന്നേടം വെടിയാന്‍പറഞ്ഞോര-
പ്പണ്ഡിതശ്രേഷ്ഠന്‍ ‘വരകവി’യെന്നല്ലോ പാഠം!
സന്താപമെന്തെന്നാരുമറിയാതിരിക്കുവാന്‍
ഉന്തി നീ സ്വന്തം വായില്‍ക്കേറ്റിയീ പഴം പാഠം!
നെഞ്ചിടിപ്പുകൊണ്ടല്ലോ കുണ്ടുകുത്തിയ,താരും
കണ്ടതില്ലപോല്‍ നിന്റെ കുണ്ഠിതമതുവരെ!
മറ്റൊരു മാതാവെന്നെക്കണ്ടെടുത്തപ്പോഴേക്കും
പെറ്റതേക്കാളും കൊടുംകുറ്റമായ് നിനക്കു ഞാന്‍‍!
ഏതുപാപവുമോളക്കൈനീട്ടിവാങ്ങും ഗംഗാ-
മാതാവു വറ്റിപ്പോയീ നാട്ടുകാര്‍ കാണെക്കാണെ;
കുറ്റമി,ല്ലധിരഥരാധമാര്‍ തീരം വിട്ടു
മറ്റെങ്ങോ കുടിയേറീ, തെറ്റതില്‍പ്പറയാമോ?
പെറ്റതേ കുറ്റം,പകല്‍വെട്ടമാര്‍ത്തിടും; പേടി-
ച്ചറ്റകൈയ്ക്കു നീ ചെയ്തതാണു പോല്‍‍കൊടുംകുറ്റം!
അരിച്ചു മണം പിടിച്ചെത്തിയ ‘കുനിയന്‍’മാര്‍
കടിക്കെപ്പിടഞ്ഞതു നീയാണെന്നറിഞ്ഞതാര്‍?
അക്ഷരപ്പടയതാ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നൂ നിന്റെ-
യിത്തിരി ശേഷിക്കുന്ന രക്തവും കുടിക്കുവാന്‍!
വയ്യെനിക്കതു കാണാന്‍, മണ്ണിതില്‍പ്പുതയാത്ത
കയ്യിനാകുമോ നാളേത്തേരുരുള്‍ പൊക്കീടുവാന്‍?
രാധേയനായാല്‍ത്തന്നെ, നാളെയിസ്സഭയെന്നെ
ഭ്രാതാവിന്നെതിരായീട്ടമ്പുകള്‍ തൊടുപ്പിക്കും,
പിന്നെ നീയവരുടെ ജീവനെയിരന്നെന്റെ
മുന്നില്‍ വന്നില്ലാതാവും, പിന്നെ ഞാനില്ലാതാവും...
മന്ത്രശക്തിയില്‍തോന്നീ ശങ്ക; നിന്‍ വിനയതായ്;
മന്ത്രമേ മറക്കുംഞാ,നന്തകനണയുമ്പോള്‍...
എന്തിനാണാവര്‍ത്തിപ്പതിന്ത്യതന്നിതിഹാസം
സന്ധിയുമശാന്തിയും രുധിരം ചിന്തീടുമ്പോള്‍?
ഇനിഞാനുറങ്ങട്ടെ, കീറുവാന്‍ മുറിക്കുവാന്‍
അധികം മിനക്കെടാതിക്കഥ കഴിയട്ടേ!

11 comments:

ചിതല്‍ said...

നന്നായി.. ഈ മരണമൊഴിക്ക്.
ഭ്രാന്ത് എന്നത് ആപേക്ഷികമല്ലേ... ആയമ്മക്ക് വന്ന തെറ്റുകള്‍ എല്ലാം ചില ഭ്രാന്തിലെല്ലേ.. അപ്പോള്‍ ഭ്രാന്തി എന്ന് വിളിച്ചാല്‍...

ViswaPrabha വിശ്വപ്രഭ said...

ഇവിടിങ്ങനെയൊരുറിയിലൊരുതുടം പൈം‌ംപാലും കുടുകുടുക്കട്ടത്തൈരും നിലാവോളം വെണ്‍മയും കെട്ടിഞാത്തിയിരിക്കുന്നതു് അന്നേ കണ്ടിരിക്കുന്നു.

ആരും കാണാതെ ആവോളം കട്ടുതിന്നു പോകാറുമുണ്ട്.

ക്രമശഃ ഈ വഴിത്താരയില്‍ തന്നെ ആ “വഴിക്കുറിപ്പുകളും” എഴുതിച്ചേര്‍ത്തൂടേ?

ശിവ said...

ഈ വരികള്‍ക്ക് നന്ദി....

മൂര്‍ത്തി said...

...രോഷവും മനസ്സിലാകുന്നു..

പ്രിയ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ said...

ഒരു കുഞ്ഞുകൂടി മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തിന് ഇരയായി:(

കുറുമാന്‍ said...

നന്നായിരിക്കുന്നു ഈ മരണമൊഴി.

പാവം ആ കുഞ്ഞ്. വാര്‍ത്ത അന്നേ വായിച്ചിരുന്നു.

വിടരുന്ന മൊട്ടൂകള്‍ | VIDARUNNAMOTTUKAL said...

നല്ല കുറിപ്പ്, നല്ല കവിത. ഇതൊന്നു വായിക്കൂ സമയമുള്ളപ്പോള്‍

ज्योतिर्मयी ജ്യോതിര്‍മയി said...
This comment has been removed by the author.
ज्योतिर्मयी ജ്യോതിര്‍മയി said...

edit post ഇല്‍ പോയി, title എന്നതില്‍ "മരണമൊഴി” എന്നു കൊടുത്താല്‍ നന്നായിരിയ്ക്കും എന്നു തോന്നുന്നു.

P.C.MADHURAJ said...

ചിതല്‍,വിശ്വപ്രഭ, ശിവ,മൂര്‍ത്തി,പ്രിയ ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്‍,കുറുമാന്‍,വിടരുന്ന മൊട്ടുകള്‍,ജ്യോതിര്‍മയി: കമന്റിട്ടതിനു നന്ദി പറയുന്നതിലൂടെ കവിത വായിച്ചതിന്നു നന്ദി പറയുന്നു.
ചിതല്‍:...തെറ്റാണോ’ എന്ന്- അല്ലേ? എന്റെ കവിത വൈകാരികതലത്തില്‍ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രതികരണം മാത്രം.അന്നു ടീവി കണ്ട ഉടനെ എഴുതിയത്.പിന്നെ ആ വഴി പോയതേയില്ല. എന്തായാലും വിചാരതലത്തില്‍ ചോദ്യം ചോദിച്ചതിന്നു നന്ദി.
വിശ്വപ്രഭ: താങ്കളുടെ ഗദ്യം കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായരെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു-
എഴുതാം- സമയം കുഴിച്ചെടുക്കുന്ന വിദ്യ പഠിപ്പിച്ചു തരുമോ?
ശിവ:അതെന്തിനാണാവോ?
മൂര്‍ത്തി:...രോഷം?..കുനിയന്മാരോടുള്ളതോ?ഞാന്‍ ആനയല്ലേ!
പ്രിയ ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്‍: മനുഷ്യന്റെ കുഞ്ഞു;മനുഷ്യന്റെ ഇര;(ചൂണ്ടയിട്ടതും മനുഷ്യന്‍;കടിച്ചതും മനുഷ്യന്‍;ചൂണ്ടയിട്ടതും,ചൂണ്ട വലിച്ചതും,വിറ്റതും,വാങ്ങിയതും,വെച്ചതും,തിന്നതും ഒക്കെ മനുഷ്യന്‍. മനുഷ്യകേന്ദ്രിതമായി ആലോചിച്ചാല്‍ പ്രഹേളികകളുടെ ഒരു കളി തന്നെ.
കുറുമാന്‍: പാവം ആ അമ്മ?
വിടരുന്ന മൊട്ടുകള്‍: വായിക്കാം.
ഏതുകമന്റ് ആരു ഡിലീറ്റിയോ ആവോ?
ജ്യോതിര്‍മയി:മൊഴി മാറ്റി!

kuttimalu said...

Kunthi stands as a symbol of mothers across the world...
Isn't kunthi went through her share of sufferings for what she did in terms of Karnan?

"Maranamozhi" is great.